บทสนทนาว่าด้วย การเปลี่ยนแปลงของมนุษย์

กังดงเบลกับสำนักอะคาเดมีของเพลโต สำนักซูฟีกับหมอผีหญิงชาวเกาหลี การแสวงหานิมิตของชาวอาชูอาร์กับการอดอาหารแสวงหานิมิตบนภูเขาแคลิฟอร์เนีย รวมทั้งจิตแพทย์และนักจิตวิเคราะห์ นักมานุษยวิทยาที่เป็นศิษย์มาสี่สิบปี ผู้ไกล่เกลี่ย โค้ช และครูที่สอนสัมมนาเดิมมาครึ่งศตวรรษ และการเฉลิมฉลองกับสถานที่: งานเทศกาล การจาริกแสวงบุญ คาร์นิวัล; ลานบ้าน อาราม ย่านในเมือง ห้องที่สร้างขึ้นเพื่อการนั้น; นักประวัติศาสตร์ที่เฝ้าดูผู้คนเปลี่ยนไปตลอดหลายศตวรรษ และนักสังคมวิทยาที่เฝ้าดูมันเกิดขึ้นในหนึ่งทศวรรษ ต่างสายธาร ต่างคลังคำ แต่เปิดการเปรียบเทียบเดียวไว้: อะไรเปลี่ยนคน และผู้ที่ทำมันรู้ได้อย่างไร เสียงที่ได้ยินมักเป็นเสียงที่ไม่มีใครเคยยกขึ้นเวที: ผู้ผ่านพิธีมากกว่าสถาบัน นักวิชาการในภาควิชาเล็ก ๆ มากกว่าคนดัง ผู้ปฏิบัติมากกว่าผู้วิจารณ์ และคนที่ยืนอยู่ระหว่างโลก ผู้ถูกถามถึงทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนั้น

หกสิบถึงเก้าสิบนาที ไม่มีวาระ ความเงียบถูกเก็บไว้ ไม่ใช่การโต้วาที ไม่ใช่การจับผิด ไม่ใช่การโปรโมต เมื่อเรื่องคือการเข้าทรง การรับเข้า หรือการปฏิบัติที่พาออกจากตัว งานคือการเอาจริงกับมันในฐานะการปฏิบัติ ไม่อธิบายมันทิ้งไป และไม่รับรองอภิปรัชญาของมัน

และเมื่อเวลาผ่านไป จะเป็นบันทึกถาวรว่ามนุษย์เปลี่ยนมนุษย์อย่างไร เล่าจากข้างในโดยผู้ที่ทำมันจริง เพื่อให้ผู้ที่จะไม่มีวันได้พบคุณนำไปใช้ได้